آرزو و هدف

344- من خیلی دانش ادبی ندارم و فرق بین آرزو و هدف را نمی دانم ولی به نظرم آرزو برخواسته از همه تمایلات طبیعی متنوع انسان(فارغ از خوب یا بد بودن آن) می باشد ولی هدف را خود انسان با توجه به ذات و درونش (خوب یا بد، بزرگ یا کوچک) از بین این آرزوها انتخاب می کند و با گذشت زمان و به شرط تلاش و همت به سمت اهدافش نزدیک و از سایر آرزوهایش فاصله می گیرد. (خودم دوباره بخواهم مطالعه کنم ممکن است مفهوم جمله را متوجه نشوم.)

حداکثر تا 10 سال قبل شاید منزل شیک و ماشین لوکس و زندگی آرام در رده ی آرزوهای من بودند ولی با گذشت زمان جای خود را به اهدافی دادند که شاید متفاوت تر بودند البته این تنها ناشی از جهش تفکرات و خود وجودی من نبود و البته شرایط مختلف محیط هم بی تاثیر نبودند. البته این تغییر مسیر دلیلی نبود که من همه این تیپ آرزوها را دست نیافتنی دیده باشم.

گروهی از آرزوها که به نظر من انسان باید آن را از لیست اهدافش حذف کند، آرزوهای محال هستند و تشخیص درست و به موقع آرزوهای محال و حذف آن از اهداف زندگی تاثیر بسزایی  در موفقیت انسان در آینده زندگی او خواهد داشت ولی تنها معیاری که شاید موجب این تشخیص شود خود انسان می باشد که بیشترین شناخت را از خود دارد و یقینا هر چه بیشتر در مسیر خودشناسی گام برداشته باشد در این راه موفق تر است.

آخرین بار دو سال قبل در چنین روزهایی یک آرزوی بزرگم را از جاده اهدافم حذف کردم (که البته خیلی دردناک بود و شاید تا ماه ها من را در قالب جنگ درونی آزار می داد و لحظه ای خاطرم را رها نمی کرد) ولی هیچ گاه متوجه نشدم که آیا حذف آن آرزو از مسیر اهدافم که اثرات آن هنوز هم گاه دامن گیرم هست اصلا کار درستی بود و اگر بود تا چقدر درست بود؟

+نظر شما چیست؟

+متن مبهمی بود و جز اندک هوشیاران عالم معنا به مفاهیم آن پی نبرند.

+احتمالا #ادامه_دارد

 

کوه

348- از همان کودکی علاقه خاصی به کوهنوردی داشتم. رویای نوجوانی ام فتح 14 قله بالای 8 هزار متر جهان به خصوص K2 در نپال بود. رویایی که شاید هیچ گاه رنگ واقعیت به خود نگیرد. در دوره کارشناسی در یک شهر ساحلی بودم و این نبود کوه من را شدیدا افسرده می کرد. اکنون که سال هاست تهران را برای اقامت برگزیده ام دوباره این حرفه را شروع کرده ام. اولین بار در تهران 21 بهمن 94 تا قله کلکچال و سپس ایستگاه 5 توچال با 3 تا از دوستان رفتیم و دوباره همین مسیر را برگشتیم. تجربه ای به یاد ماندنی بود و شاید من بعدها در مورد چالش ها و زیبایی های آن روز به یاد ماندنی بیشتر نوشتم. پس از آن هر هفته جمعه صبح ها قبل از طلوع خورشید این برنامه من شده بود و چون هم سرعتم (از جهت محدودیت زمان)زیاد بود و هم تنهایی این مسیر به من می چسبید نزدیک به دو سال هر هفته این برنامه را داشتم. اواخر تابستان سال 96 با شروع مشکلاتم دیگر تنها پناه من در تهران بود که بر حسب اتفاق یه روز راه را کج کرده و مزار هشت شهید غواص عزیز را دیدم که در آن دو سال از آن ها غافل بودم. در طبقه زیرین آن یک حسینیه بود که نماز ظهر در آن برگذار می شد و بعد از نماز امام جماعت من را به نهار دعوت کرد و سپس در پایین آمدن او را همراهی و او من را تا درب محل سکونتم رساند. از آن هفته دیگر تنها نبودم و آن دوست قدیمی هر هفته صبح ها به دنبالم می امد و من را می رساند و کم کم با دوستان دیگری آشنا شدم و این روی روند زندگی و روحیه من تاثیرات مثبت زیادی گذاشت و خدا را شکر شهدا من را به خادمی قبول کردند و این افتخار تاکنون علی رغم همه سختی ها و شیرینی های آن بر پیشانی من مانده است که همواره موجب برکت، امید، عزت و آبرو برای من بوده اند که خود خدا می داند هر چه ما داریم اول از ائمه و در مرتبه بعد از شهدای عزیزمان داریم.

یقینا اگر این شهدا و این دوستان مخلص که به واسطه شهدا هر هفته در کنار هم هستیم نبودند من در تهران جز اندک زمانی دوام نمی آوردم.

در مورد کرامات شهدا بیشتر خواهم نوشت و سروده و زمزمه و شعر های بیشتری خواهم گذاشت ولی برای شروع به آیه ی زیبایی از کلام الله مجید اکتفا می کنم.

 

 

"إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَىٰ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ ۚ یُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِ اللَّهِ فَیَقْتُلُونَ وَیُقْتَلُونَ ۖ وَعْدًا عَلَیْهِ حَقًّا فِی التَّوْرَاةِ وَالْإِنْجِیلِ وَالْقُرْآنِ ۚ وَمَنْ أَوْفَىٰ بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّهِ ۚ فَاسْتَبْشِرُوا بِبَیْعِکُمُ الَّذِی بَایَعْتُمْ بِهِ ۚ وَذَٰلِکَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِیمُ"

 

معشوق تویی کعبه و بتخانه نشانه

تصمیم دارم تا زمانی که نظر جدیدی دریافت نکنم پست جدیدی نگذارم. امیدوارم این زمان به درازا نکشد. :-)

352-

تاکی به تمنای وصال تو یگانه

اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه

خواهد به سر آید، شب هجران تو یانه؟

ای تیر غمت را دل عشاق نشانه

جمعی به تو مشغول و تو غایب ز میانه

رفتم به در صومعهٔ عابد و زاهد

دیدم همه را پیش رخت راکع و ساجد

در میکده رهبانم و در صومعه عابد

گه معتکف دیرم و گه ساکن مسجد

یعنی که تو را می‌طلبم خانه به خانه

روزی که برفتند حریفان پی هر کار

زاهد سوی مسجد شد و من جانب خمار

من یار طلب کردم و او جلوه‌گه یار

حاجی به ره کعبه و من طالب دیدار

او خانه همی جوید و من صاحب خانه

هر در که زنم صاحب آن خانه تویی تو

هر جا که روم پرتو کاشانه تویی تو

در میکده و دیر که جانانه تویی تو

مقصود من از کعبه و بتخانه تویی تو

مقصود تویی کعبه و بتخانه بهانه

بلبل به چمن زان گل رخسار نشان دید

پروانه در آتش شد و اسرار عیان دید

عارف صفت روی تو در پیر و جوان دید

یعنی همه جا عکس رخ یار توان دید

دیوانه منم من که روم خانه به خانه

عاقل به قوانین خرد راه تو پوید

دیوانه برون از همه آیین تو جوید

تا غنچهٔ بشکفتهٔ این باغ که بوید

هر کس به زبانی صفت حمد تو گوید

بلبل به غزلخوانی و قمری به ترانه

بیچاره بهائی که دلش زار غم توست

هر چند که عاصی است ز خیل خدم توست

امید وی از عاطفت دم به دم توست

تقصیر خیالی به امید کرم توست

یعنی که گنه را به از این نیست بهانه

 

 

بیشتر بشنوید

ای وصالت آرزوی عاشقان

353-

ای وصالت آرزوی عاشقان
وی خیالت پیش روی عاشقان
هرکجا کردم نظر بالا و پست
جلوه ای از روی زیبای تو هست
خرقه پوشان محو رخسار تواند
باده نوشان مست دیدار تواند
هم بود در هردلی ماوای تو
هم بود در هرسری سودای تو
حرفی از اسرار عشقم یاد ده
هم بسوزان هم مرا بر باد ده

 

 

تنهایی 2

354- شنبه گذشته با خانواده تصمیم به رفتن به مشهد گرفتیم و من هم به توصیه مادر اندکی شیک پوش و امروزی شدم. در مشهد در خانه فامیل بودیم که داماد این خانواده مدام هندوانه های گنده به بقل من می داد و من را به دور دور زدن دو نفره در مشهد تشویق می کرد. بالاخره شب من را سوار و نیمدوری در مشهد زدیم. در راه باز هم مدام هندوانه های گنده زیر بقل من می داد که چرا انسان نازنین و تحصیل کرده ای مثل شما باید وضعیتش این باشد و ماشین زیر پاش این باشد. من در درون خیلی دوست دارم که شما را سوار بر فلان ماشین ببینم و از هر دری من را به جهتی که خودش می خواست سوق می داد. ناگفته نماند من از دعوت های اولیه اش و مستنداتی که قبلا داشتم کاملا در جریان بودم که چه خبر است و به کجا می روم ولی خودم را همواره به "کوچه علی چپ" می زدم و ریلکس همه چیز را عادی نشان می دادم چون شخصیت اطرافیانم برای من خیلی مهم است. بحث سمت اشتغال رفت و اوضاع جامعه و من با لبخند عادی و نیمه تاییدی به او اجازه صحبت می دادم تا به مقصد رسیدیم. در آن جا یک ریش سفید و چند مغز متفکر مشغول ارشاد ملت و سوق آن ها به سوی بازنشستگی با درآمد 100 ملیونی بعد از یک سال بودند. البته این اولین بارم نبود که به این محافل دعوت می شدم و احتمالا آخرین بار هم نباشد ولی دفعه قبل باعث قطع ارتباط 6 ماهه با یک دوست و همکلاسی قدیمیم شد که خوشایند نبود و اینجا قصد داشتم که خیلی محترمانه، نه سیخ را بسوزانم و نه کباب را. در پرزنت ها مغز متفکر ما ابتدا به معرفی محصولات صنایع دستی پرداخت و خود را خبره این صنعت معرفی کرد. مشخص بود چیزی که از من به او گفته بودند یک بچه درس خون سر تو برف بود ولی خیلی شانس نداشت چون من بیش از 10 سال کارهای هنری دستی انجام داده بودم و الان در کار فروش این صنایع دستی دارم و آشنایی من از صنایع دستی و آی تی خیلی بیش از تصور آن ها بود که ناگاه سر بحث را عوض کرد و گفت اصلا بی خیال. ما می خواهیم از جامعه حمایت و قشر مستضعف را نجات، فقر را ریشه کن و در عوض سرمایه ای کلان به جیب بزنیم. موافقی؟ بریم؟ من هم گفتم بریم.. شروع کرد به نمودار و تابع کشیدن و این که تصاعد هشتمین عجایب از عجایب هفت گانه جهان است و کسب کار تصاعدی نه تخصص می خواهد و نه سرمایه و نه ...

با خود اندیشیدیم و دور از جوان مردی دیدم که آخرین تیر او را به خطا و با نیمه دانشی که پس از 10 سال تدریس ریاضیات به دست آوردم کلیه نمودارهای او را زیر سوال ببرم چرا که اولا من مهمان آن ها بودم و در ثانی یقین داشتم طرف مقابلم با روشن شدن پوچ بودن حرف هایش دست از این جلسات کاری سنگین خود بر نمی دارد چرا که انسانی که به طمع آلوده شود عقلش زایل گردد.

+ تنهایی علی رغم مشکلاتش گاهی خیلی خوب و دلپذیر است.

+ امروز صبح وقتی اینستاگرام رو باز کردم متوجه شدم سجاد از بهترین و البته آخرین دوست های هم مسلکم که همیشه لیالی قدر را مهمان من بود 8/8/98 را برای تاهل و فصل جدیدی از زندگیش انتخاب کرد. هر چند هیچ گاه رو نمی کرد ولی مبارکش باشد.

+ هنگام ورود به شرکت متوجه شدم حاج رجب تنها دوست مذهبی ام و تنها رقیبم در مسابقات حفظ قرآن کریم در روز رحلت حضرت نبی بر اثر سکته قلبی از دنیا رفته است. خدایش بیامرزد چرا که بهترین بود. تنها فرد پایه برای مراسم اجرایی و مذهبی و بسیار دوست داشتنی و بی ریا و یک نیروی جهادی بود. (قرار بود آخر این هفته به او تکنیک های کوهنوردی را در قله کلکچال بیاموزم.)

یاقوت

362- سال ها قبل برای خرید ارز به میدان فردوسی رفتم. در اون جا موارد عجیبی رو دیدم که هر کدام رو در مجالی باید وصف کنم از خانه های متروکه و موزه ها تا کلیسای ساریکس در مسیر برگشت ولی جالب ترین چیز شاید یک مغازه با ویترین قرمز بود که نظر من رو جلب کرد. با اندک تحقیقی فهمیدم که این انتخاب رنگ چندان هم بی دلیل نبوده و یک نیمچه ریشه تاریخی دارد. 

از قرار معلوم در اواخر دهه بیست دختری جوان، ساده دل و زیبا روی دل در گروی عشقی آتشین می نهد چنان که گفته اند عشق چون آید برد هوش دل فرزانه را*** دزد دانا می کشد اول چراغ خانه را و یا پیش تر پیشوایان ما گفته اند که محبت تو به چیزی (تو را) کور وکر می کند. حال این دختر عاشق در پیغامی با معشوق قرار را در یک روز در میدان فردوسی و نشان را برای اولین دیدار لباس قرمز انتخاب و به معشوق اطلاع می دهد تا در پیدا کردن او دچار اذیت نشود. یاقوت داستان واقعی نه تنها روز قرار را در انتظار شب می کند بلکه بیش از 30 سال در تابستان و زمستان و سرما و گرما بدون غیبت روزها را قرمز پوش در میدان فردوسی در انتظار یار خود شب می کند

 

 

یاقوت از ارزشمندترین سنگ های قیمتی زمین هست. کاش او قدر خود وجودی خودش را می دانست. عشق یاقوت اگرچه جاودانه شد ولی خود وجودی خودش را زجر داد و شهریار گونه زندگی خود را سمت آنچه که ما تباهی می خوانیم کشاند. نظر شما چیست؟

#ادامه دارد

شروع

367- امروز اولین روز هفته بود و هر چند پرکار بود ولی خیلی انرژی مثبتی به من داد.

+ از امشب به روال قبل تصمیم دارم قبل از 10 بخوابم و بعد نماز صبح نخوابم. 

شبتان به خیر و نیکی

 

تعطیلات

368- همیشه از بچگی در انتظار تعطیلات بودیم.. تعطیلاتی که نوید یک روز استراحت رو به ما می داد...

البته الانم خیلی فرق نکرده.. دو سه هفته ای بود که حجم کارم ماورای تخیل بالا رفته بود و توی تقویم انتظار این تعطیلی ها رو می کشیدم که مقداری به امور شخصی خودم برسم ولی نمی دونم چرا این تعطیلات بدترین تعطیلاتم طی این چند سال اخیر بود.. شاید یه دلیلش این بود که هفته های عادی شب پنجشنبه برنامه کوهنوردی و هیئت به پا بود و علی رغم خستگی ها و دوندگی هاش به آدم انرژی مضاعف می داد و این دو هفته با هر کس تماس می گرفتم همه زائر اربعین بودند و نبود کوه حس کسالت رو در آدم تقویت می کرد. از همین الان می دونم که فردا از هشت صبح که سر کارم برسم تا 8 شب فرصت سر خاروندن هم پیدا نخواهم کرد ولی بی صبرانه منتظر فردایم و این خونه نشینی سخت منو آزرده کرد ...

یادم میاد سال قبل در این ایام خیلی اکتیوتر بودم و برعکس الان جای سفارش غذا آبگوشت هایی می پختم که رایحه دل انگیز اون هر گرسنه و غیر گرسنه ای رو به وجد می آورد. آوازه آبگوشت های من آن قدر پیچیده بود که گاه دوستان از عالم غیب برای خوردن آن به منزل ما شرفیاب می شدند.

در کارگه کوزه‌گری رفتم دوش

دیدم دو هزار کوزه گویا و خموش

ناگاه یکی کوزه برآورد خروش

کو کوزه‌گر و کوزه‌خر و کوزه فروش

حالا امید دارم این چهار روز هفته کارهامو اون قدر جلو ببرم که بتونم بین تعطیلین هفته بعد رو مرخصی بگیرم و یه هفته ای عزم دیار کنم... البته خوشحال تر از خودم الان برادر کوچکترم هست که تنها رفیق پایشو پیدا کرده و از الان داره بساط کوهنوردی و کباب زغالی و چایی آتیشی می چینه...

 

تنهایی

امروز مفهوم تنهایی را بیش از همیشه حس می کنم...

گوشی ام را بعد ساعت ها چک می کنم و خبری از تماس از دست رفته نیست..

تلگرام و اینستا و ایمیل هم هر چند روز یک بار باز می کنم ولی هیچ خبری نیست..

این تعطیلات آخر هفته و تنهایی خانه خیلی سخت است..

چرا تنها شده ام؟؟؟

دلیل تنهایی آدمها تا این حد چیست؟

سفری به تربت جام

اواسط مرداد 97 بود که حسب اتفاق گذرم به دانشگاه افتاد و تابلوی اطلاعیه برگذاری اردوی جهادی را برای بار چندم دیدم. به خانه آمدم و پس از صحبتب مختصر با دوستانم دو نفر از آن ها یعنی سجاد و محسن متقاعد شدند که با هم در این اردو ثبت نام کنیم. سه نفره پس از گذاشتن قرار به دانشگاه رفتیم و در این اردو ثبت نام کردیم. من بیشتر دوست داشتم در زمینه عمرانی فعال باشم ولی مسئول اردو چون از سابقه من در امور علمی فرهنگی آگاه بود اولویت عمرانی را اولویت دوم فعالیت من انتخاب کرد.  البته محسن و سجاد بعدها دچار گرفتاری مختصری شدند و از این اردوی شیرین جا ماندند. تاریخ اردو مشخص شد. مسئول اردو خیلی دوست داشت محسن که مسئول مستند سازی بود در اردو حاضر باشد ولی توفیق نشد.

روز موعود  یعنی پنج شنبه ....ام مرداد فرا رسید. از قضا قرارداد من برای خوابگاه هم رو به اتمام بود و قرار بود از اول شهریور به منزل استیجاری جدیدم بروم. صبح چمدانم را جمع کردم ولی همش حس می کردم چیزی جا گذاشتم. بهترین و البته قیمتی ترین پیراهن و شلوارم را برای اردو کنار گذاشتم و کفش برند و قیمتی نایک که چند روز پیش از شهر ری خریده بودم را هم کنار گذاشتم. چمدانم را هم به دوستم سجاد سپردم تا روز برگشت به محل سکونت جدیدم ببرم. نیم ساعتی فکر کردم. فکر می کنم گمشده ام پیدا شد. جنگی پریدم و وارد از خیابان فاطمی وارد اتوبان چمران شدم و از آن جا با بی آر تی ابتدا به پارک وی و سپس به میدات تجریش رفتم. پس از زیارتی در امام زاده صالح و خوردن خرمای نذری و دعا با یک تاکسی به پارک جمشیدیه رفتم و از آن جا به سوی بهشت روی زمین راهی شدم. در راه خیلی از دوستان را دیدم. بهشت بود و آرامش. نیم ساعتی در آن جا ایستادم. نسیم خنکی می وزید. اذان ظهر شد. نماز را خواندم و مقداری از آن آب خنک و بهشتی نوشیدم و دوباره به سمت پایین راهی شدم. به خوابگاه رسیدم و تسویه حساب کردم و به سمت دانشگاه رفتم. مدتی منتظر بودم و نماز مغرب و عشا را در مسجد دانشگاه خواندم و اتوبوس در نهایت آمد. حضور و غیاب مختصری از شرکت کننده ها صورت گرفت. مختصر بخواهم بگویم یک  داود بود مسئول هماهنگی های اردو که اهل همان منطقه تربت بود و یک مراد داشتیم که مسئول اردو و مراد دل همراهان بود. تعدادی از بچه های شهر ری بودند که همه صاحب فن در امور برق و لوله کشی و سایر امور فنی بودند. تعدادی خانم و چند آقا که مثلا قرار بود کار فرهنگی کنند و من هم که در زمینه علم و فرهنگ از پیشکسوتان بودم. سه نفر پیشکسوت هم داشتیم با حدود سن 50 سال اولی آقا سید کمال مقیم تهران و معلم ریاضی ای که سال ها در مادرید تدریس می کرده و الان خودش را بیشتر وقف امور اردو جهادی و امور اجرایی مذهبی کرده بود و بیشتر وقت خود را در این قالب می گذراند. دومی یک اصفهانی شیرین لفظ و مثل دوتای دیگر از بچه های جبهه و جنگ بود. عمو رمضان علی کارگاه چوب داشت و بازنشسته بود و کار را عشقی قبول می کرد و اهل تفریح و بگو بخند و البته بسیار خبره در امور فنی بود. ماشین 206 خودش رو آورده و این چند روز وقف اردو کرده بود ودر آن از دستگاه جوش و فرز تا انواع پیچ و مهره و.. پیدا می شد. سومی هم حاج علی اکبر اهل شیراز و البته اهل دل بود. مهندس و برنامه نویسی بسیار خبره که سال ها عسلویه کار می کرده و در حتی بعد بازنشستگی در امارات دعوت به کار شده بود اما چون در نامه عنوان خلیج عرب را دیده بود حس تعصب و میهن دوستیش موجب شده بود به نامه دست رد بزند. البته یک شبه روحانی هم با همسرش تشریف آورده بود که همان روزهای اول به دلایلی بازگشت.

اتوبوس به راه افتاد. مسئول اردو با لیستی در تفکر است. من می پرسم داود جان من که فرهنگی بودم درسته؟ جواب می شنوم خیر شما بخش عمرانی هستید همان جایی که خود می خواستید. من کمی در فکر فرو می روم. به لباس هایم می اندیشم و به کفش های برند دار و گران قیمتم. حتما فلسفه ای پشت این ها خوابیده که خود خبر ندارم. نماز صبح را در مسجدی نزدیکی تربت می خوانیم. کم کم به مرز افغانستان نزدیک می شویم. خشکی و گرمای مطلق در منطقه بیداد می کند. از نصرآباد می گذریم و به موسی آباد می رسیم. وسایل را در مدرسه ای شبانه روزی می گذاریم. فرمانده پاسگاه منطقه و ریاست مخابرات منطقه در جمعی صمیمانه از ما استقبال و نام و نشان ما را جویا می شوند. با یک پیکاپ دانشگاه به مناطق مرزی جباربیگ می رویم. دیگر گوشی های همراه هم آنتن نمی دهد. در مورد جای اسکان هنوز بحث هست. خانم ها با اسکان آقایان در روستای موسی آباد موافق نیستند. در روستای جباربیگ چند خانه قدیمی با گنبد مدور که اصطلاحا بادگیر نامیده می شود وجود دارد و مدرسه ای که متراژ اتاق آن کمتر از 20 متر است و ما حدود 20 نفر را پاسخگو نیست. تصمیم نهایی به بازگشت به موسی آباد برای اسکان شبانه می شود. نهار را در مسجدی در روستای جبار بیگ برایمان می آورند. این روستا همگی اهل سنت هستند و مولوی جوانی دارد که او را ده برابری می نامند. بخش عمده کار ما در این روستا هست. در بخش عمرانی من هستم و سه پیشکسوت که وصف حالشان را گفتم و مراد و یک دوست که پی اچ دی دارد و در جستجوی مواردی همراه این اردو شده و آن ها را در اینجا نمی یابد. قرار است در این روستا یک پارک کودک یک مصلی برای نماز میت و یا به قول خودشان نماز جنازه بزنیم و قنات را هم لایروبی کنیم. قنات در این روستاها یه آب با دبی بسیار محدود هست که گاها قطع می شود. این قنات در جلو مسجدشان قرار دارد و بخشی از آب آن مال دو سه نفر از اهالی هست و البته فکر می کنم کمتر از 40 خانوار ساکن این روستا هستند. پیرمردی هست که همیشه لب قنات می نشیند و مسن ترین فرد روستاست و بیش از 80 سال عمر دارد. مردی سبیلو و با اباهت به اسم یاری می بینیم که از معتمدان روستا هست و با برادرش در یک خانه مشترک زندگی می کنند. پسری دارد که در مرزهای غربی کشور سرباز است و پسری که شاگرد ممتاز و حافظ قران و اگر اشتباه نکنم دختر بچه ای کوچک هم دارد و البته یک رفیق و رقیبی به اسم میرزایی که او هم شورای روستا است و البته او را مقنی و عالم به علم قنات می دانند. پسری را میبینم که کنکوری است ولی از ذوق آمدن ما خان و کوچه را آب و جارو می کند و با پرسشی مختصر به هوش وافرش پی می برم. درون روستا تنها یک درخت نمود دارد و یک چاه که در کنارش زمینی است و یک ساختمان نیمه کاره که مالکش شهر نشین است. منبع درآمدشان دامداری است و اثری از باق هم نیست. مراتعی خشک و پیرمردهایی که گرما صورت آن ها را سیاه و برنزه کرده است. جویای سن یکی از این پیرمردها می شوم. خیلی متعجب می شوم وقتی می بینم که هنوز 60 سالش تمام نشده ولی هیکلش لاغر و خیلی چون 90 سالگان شکست خورده و خمیده شده است و از جوانی ها و خاطراتش از زمان پر آبی منطقه و چوپانی هایش تا کارگری هایش در سبزوار می گوید و دوستانش آن را تایید می کنند. در ادامه بعد از نهار باید کم کم آماده کار شویم. پروژه اول ساخت پارک کودک است. با یک تراکتور که راننده آن آقا احسان جوانیست که کمتر از 30 سال دارد راهی یک کال قدیمی می شویم تا سنگ درشت بار بزنیم. حاج علی اکبر هم ما را همراهی می کند. دو سه باری از منطقه سنگ می آوریم و یکی دو بار هم آقای میرزایی به ما سنگ می دهد. سیمان هم از راه می رسد و زمین را با آقا مراد تراز می کنیم. شب هنگام با ماشین حاج رمضان علی و ماشین دانشگاه به همان مدرسه در موسی آباد برمی گردیم. یک عضو جدید هم به ما اضافه شده. آقا رضا نو جوانی 18 ساله که همان سال کنکور داده بود و بعد از انتخاب رشته خودش با اتوبوس از جنوب غرب کشور به شمال شرق کشور آمده بود. پسری بسیار متین و باهوش که اطلاع دقیق دارم امسال شاگرد اول دانشگاه صنعتی شریف در رشته خودش می باشد. شب هنگام ابتدا از مشکلات بحث می شود. بیشترین مشکلات مربوط به دوستان فنی هست که متقاضی زیاد دارند ولی امکانات و تجهیزات و بعضا مصالح ندارند. گر چه ما روزهای اول در جباربیگ بودیم ولی دوستان فنی و فرهنگی روستاهای موسی آباد، جباربیگ،چاه مزار، تیمنک و چندین روستای دیگر را پوشش می دادند. از روز دوم کار جدی تر می شود. مصالح می رسد و کم کم پروژه پارک رو به اتمام می رسد. خشت ها روی هم می روند. صفا و صمیمیت موج می زند. صبح ها حاج مراد آهن غلام سیاه مرشد..... را می گذارد. صبحانه خیلی ساده است. مسئول و آشپزخانه مدرسه که پسرش هم نانوا دار محل هست خیلی سلیقه ندارد. روزانه بیش از یک ساعت آب نداریم. صبحانه ما نیمه نانی و مقدار اندکی پنیر و یا کره و چای می باشد. تقریبا با همه افراد دوست شده و محلی ها را همشهری خود می نامم. پدر و برادر کوچکتر مسئول مخابرات که خود از اهل سنت است با لباس بسیجی و مسلح شب ها تا صبح از ما نگهبانی می دهند. ظاهرا امنیت قبلا اینجا خیلی جالب نبوده ولی با آموزش و مسلح کرده عشایر در طرح بسیج عشایر این مشکلات تا حد زیادی رفع شده است. ظهرها وضو را در قنات جباربیگ می گیریم و نماز را هم در همان مسجدش می خوانیم. به خاطر کثیفی لباس هایمان در مسجد از چفیه به عنوان زیر انداز استفاده می کنیم. این را بگویم که در آن ده روز من برای اولین بار در عمرم تصمیم گرفتم از عینک طبی اصلا استفاده نکنم که به نوبه خود تجربه جالبی بود. در روز دوم پیراهن برند و قیمتی من پاره شد و اثرات تعلق از وجودم رفت. روحانی داشتیم که هر روز ساعتی به کمک ما می آمد و به شوخی داد می زد دوربین ها را آماده کنید که ما آمدیم. نهار را هم برای ما می آوردند و در ساختمانی نیمه کاره میل می کردیم.

در طی روز محلی ها زیاد برای ما چایی می آوردند ولی منطقه شدیدا گرم و خشک بود و گردبادها فضولات گوسفندها را مهمان چای ما می کرد که البته محلی ها به این وضع عادت کرده بودند ولی ما کل صورت و بدنمان را با پارچه محکم بسته بودیم. نهار هم با ماشینی هماهنگ برای ما می آمد و در همان مسجد میل می کردیم. پروژه اول که همان پارک کودک بود فکر می کنم سه روزی به طول انجامید. شب ها من به سختی و از روی دیوارها با خانواده تماس می گرفتم. دقیقا در خاطم هست شب دوم شب آخر انتخاب واحد خواهر خودم بود که من نت نداشتم و به سختی و با رومینگ برایش انتخاب واحد کردم که هزینه اش سرسام آور بود.

یک شب ما از ماشین هایمان جا ماندین و آقای یاری و برادرش ما را به موسی آباد رساندند. برادر آقای یاری عروسی در موسی آباد دعوت بود و ما را هم دعوت کرد ولی سر  و وضع ما خیلی مناسب عروسی نبود. داستان عشق و جوانی برادر آقای یاری شنیدنی بود.

یک روز آقای یاری ما را به صرف چایی به خانه اش دعوت کرد و از تجربه هایش گفت. از جوانی و فرزندانش و به خصوص وقتی فهمید من کوهنوردی را به صورت حرفه ای دنبال می کنم الفت خوبی بین ما برقرار شد و خاطره ها از پسر سربازش می گفت. البته همین سفر موجب شد که من سال 97 از صعود به دماوند جا بمانم و خاطرات دوستان غبطه من را به همراه آورد.دیگر روز دیگر داماد آقای میرزایی ما را به نهار دعوت کرد که البته با توجه به وضعیت اقتصادی آن روزها خیلی سنگ تمام گذاشته بود. پسری دو ساله و متین داشت و از دغدغه های خودش درد و دل ها می کرد.

یک روز عصر چند ماشین شیشه دودی و مدل بالا آمدند و از قرار معلوم محلی ها آن ها را می شناختند چون از دیدنشان واهمه داشتند. میرزایی درگوشی به من می گوید این ها مسئولین شهر هستند. از ماشین پیاده می شوند. همگی عینک آفتابی دارند و اتوی کت و شلوارهای قیمتیشان هندوانه ها را می برد. کفش های واکس زده و براق دارند و اثرات خالکوبی روی چند نفر از آن ها مشخص است و بوی ادکلنشان فضا را پر می کند. با لگد یک بچه را به کناری هدایت می کنند و سلام نیمه گرمی می کنند. می گویند همه مردم را جمع کنید و این را شورا از بلندگوی روستا اعلام می دارد. یکی از همان کت و شلواری ها با لحنی تند به آن ها می گوید شما مفت خورها و بی عرضه هایی بیش نیستید. باید نیروهای ما (؟؟؟) از تهران برای کارهای شما اعزام شوند. شما می دانید چقدر ما در این ورطه زحمت کشیدیم. چرا خودجوش کاری نمی کنید. یکی از همان همراهان که ظاهرا از من جوان تر از من است می پرسد چقدر گرفتین؟ می گویم هیچ و اسم کار ما مشخص است. نگاه تمسخر آمیزی می کند. چند فرقان و بیل را به اکراه و یا اختیار از ما می گیرند و بدون آن که کاری کنند چند عکس می گیرند و می روند. پیشکسوتان ما از قرار معلوم برای امر به معروف و نهی از منکر و تذکر زبانی چند قدمی همراه آن ها می شوند ولی خیلی کارا نیست.

پروژه بعدی مصلی یا همان مکان نماز جنازه بود که آن هم با تراز و سیمانکاری شروع شده بود. این مراد پسری فوق العاده بود و چند هفته ای بیش به دفاع پایان نامه اش نمانده بود. آن قدر در زلزله سرپل ذهاب کار عمرانی کرده بود که حال در کنار تخصص هوا و فضا تخصص بنایی هم داشت. حاج رمضانعلی هم مدام برای ما دعای دامادی می کرد. خیلی شیوا سخن می گفت و خانواده دوست بود و البته پایه و اهل دل، مثلا نوروز که جهت ساخت خانه های سرپل ذهاب رفته بود یهویی دختربچه اش هوس کربلا می کند و از همانجا به کربلا رفته بودند. حاج کمال مدام از اردوهای جهادی و تجربه های اشتغال زایی می گفت و در کنارش گوشه چشمی هم به تجربه هایش در مادرید داشت. حاج اکبر اما جنس تجربه هایش فنی و تخصصی بود و فهمیدن آن خیلی در حیطه ذهن محدود ما نبود. ناگفته نماند دوستان فنی هم هر غروب تازه نفس به کمک ما می آمدند و سنگ تمام می گذاشتند.

این دو پروژه داشت تمام می شد که یک غروب مادرم تماس گرفت و از قرار معلوم من باید برای انجام امور خدمت و امریه باید خودم را به تهران می رساندم. فردایش بعد از صرف صبحانه  وسایلم را به مراد سپردم و به سر جاده موسی آباد رفتم و با پیکانی بسیار قدیمی که مالک آن قصد داشت خواهر زاده اش را که کارگر ساختمانی بود به تربت برساند به سمت تربت رفتم و از آنجا پس از کلی علافی به مشهد رفتم. در مشهد ابتدا با یک تاکسی تا حرم رفتم و زیارتی دلنشین کردم و سری به محل کار فامیل ها زدم. دوستم دکتر امیررضا بابک که از اردوی جهادی سرپل ذهاب آشنایی و دوستی ما قوت گرفته بود من را به خوردن بستنی دعوت کرد و پس از خدا حافظی راهی تهران شدم.در تهران ابتدا به پلیس +10  مراجعه و اعزامم را گرفتم و با کلی خواهش کارهایم را انجام و واکسنم را برای همان روز نوشت. فوری به مرکز بهداشت رفتم و در آن جا بلافاصله ده نفری پشت سر من آمدند ولی از قرار معلوم من نفر 40 ام و آخرین نفر بودم و بقیه باید روز دیگری می آمدند. مدارکم همگی خدا را شکر تکمیل شد. به بوستان اقاقی در خیابان سیندخت رفتم و ساعاتی را دراز کشیدم. به دوستم علی که دوستی ما قدیمی بود و در همان دانشگاه خودمان دکترای متالورژی می خواند زنگ زدم و شب خودم را مهمانش کردم. فردای آن روز مصاحبه ام را انجام دادم و دوباره عصرش راهی مشهد شدم. صبح ماشین مشهد به تربت بود و من با اتوبوس به تربت رفتم و پس از مدتی انتظار یک پراید قدیمی با دونفر ظرفیت مازاد ما را به موسی آباد رساند و در آنجا نهار را میل کردم و این بار با دوستان فنی به روستای چاه مزار رفتم. مردم چاه مزار بر خلاف روستاهای دیگر شیعه مذهب بودند. آب بیشتری داشت و نسبتا آبادتر بود و خانه ها نو تر بودند. هوایش هم طبیعتا خنک تر و رونق زندگی در آنجا بیشتر بود. تعمیر چند شیر آب و برق کشی یک منزل و تعمیر آب مسجد محل ماحصل کار آن نیم روز بچه ها در آن محل بود. بعد آن هم به تیمنک .... می رویم. در آنجا در این چند روز غیبت من دوستان یک سرویس بهداشتی و وضوخانه برای مسجدش درست کرده اند و چندین کار بنایی جزیی و کلی انجام داده اند. درب مدرسه ای را حاج رمضان علی با دستگاه جوشش تعمیر کرده و حالا ما لوله کشی و ساخت سقفش را به عهده می گیریم و این پروژه هم به خیر و خوشی تمام می شود. شب آخر اسکان ما در آن منطقه مصادف با شب عید قربان است و تصمیم بر آن می شود تا جشنی در روستای ....... برقرار شود. از قضا تصمیم بر پخت آشی می شود که به دلیل عدم تخصص کافی خانم ها در امر آشپزی در آن شرایط  این وظیفه خطیر به من سپرده می شود. شب هنگان جشن است. از همه روستاها پیر و جوان آمده اند. مولوی معروفی به اسم مولوی اخلاقی و کلی نیروهای بسیجی و پاسگاه و غیر آن هم آمده اند و مجلس شلوغی است. چند کنده چوب می آورم و ماهرانه کار آشپزی را شروع می کنم. آشی فوق حرفه ای می پزم. بعد از جشنی با شکوه زمان اطعام آن می رسد. خانم ها همه نگران از کم آمدن هستند و این استرس را به فرمانده پاسگاه منتقل می کنند و فرمانده پاسگاه من را از سنگین کشیدن منع می کند ولی من با خیال راحت کاسه ها را سنگین می کشم چون حجم غذا و جمعیت را دقیق سنجیده ام. غذا نه تنها به همه می رسد که زیاد هم می آید. در اوج خستگی احساس سوختگی می کنم. بله کفش های برند نایک و قیمتی من هم در پای من طعمه حریق شده و من خیلی دیر فهمیده ام. با همه خدا حافظی می کنیم و آن پدر و پسر بسیجی که نگهبانی از ما را به عهده گرفتند ما را به محل اسکانمان می رسانند. فردا صبح اتوبوس برگشت ما آماده شده و به سوی مشهد می رویم. راننده اتوبوس فردی نیمه خشمگین است که ما با ظرافتی خاص با او شوخی می کنیم. در راه وقتی روستایی ها می فهمند ما روز عید قربان آن ها را ترک کرده ایم خیلی ناراحت می شوند و حتی اصرار بر بازگشت ما دارند. به مشهد الرضا می رسیم. حاج رمضان علی خانواده خود را هم به مشهد فراخوانده است. توصیه و خواهش های من برای قبول دعوتم به منزل از سوی دوستان رد می شود. ظهر نهار را در رستورانی می خوریم و باز خانم ها گم شده اند. دوستان سواره و من و دو تا از دوستان فنی پیاده رهسپار حرم می شویم. در حرم عکس می گیریم و حاج کمال اتفاقی دوست قدیمی خود را می یابد و او هم وقتی از رفتن ما مطمئن می شود حاج رمضان علی را مهمان خود می کند. نماز مغرب را به جماعت در صحن حرم می خوانیم و بعد شب دوستان شام مختصری تهیه می کنند و به راه می افتیم. ترافیک شدیدی بود و ما به سختی به ترمینال رسیدیم. در اتوبوسی سوار شدیم و بعد ار صرف شام و با توکل به خداوند به راه افتادیم. راننده این اتوبوس هم خیلی از ما خوشش نمی آمد و اخلاق جالبی نداشت. در داخل ماشین من هنوز هم مردد بودم و مقصد خود را نمی دانستم. اصرار من برای مهمان کردن مراد با توجه به نزدیکی تاریخ دفاعش بی فایده بود. فکر می کنم حدود ساعت یک و نیم شب در پارکی در سبزوار برای سرویس بهداشتی نگه داشت که البته پریز برق هم داشت و من گوشیم را روشن کردم. هوا هم نسبتا خوب بود و خانواده های زیادی آنجا را بری اسکان برگزیده بودند. ناگاه تصمیمم را گرفتم و کوله ام را پایین گذاشتم. بعد از شارژ گوشیم کیفم را محکم به پایم گره کردم و در روی یک صندلی ساعاتی تا نزدیکی صبح را خوابیدم و بعد به سمت ایستگاه شهرمان به راه افتادم. بعد از مقداری تعلل ماشینی پیدا کردم که من را به شهرمان رساند و من با نشاطی مضاعف به سوی خانواده برگشتم. این سفر دوستان ارزشمندی را برای شناساند که هنوز با آن ها در ارتباط هستم. ان شاالله خداوند چنین دوستانی را در زندگی من بیشتر بگرداند.

مسافر

07/02/ 1398